مانور نمادين آمادگي، هماهنگي و هم‌افزايي دستگاه‌هاي اجرايي، امدادي و حمايتي با محوريت حفاظت از كودكان آسيب‌پذير در شرايط بحراني، با حضور مديركل بهزيستي استان هرمزگان و نمايندگان دستگاه‌هاي مسئول، در مجتمع شيرخوارگاه الزهرا بندرعباس برگزار شد.

به گزارش آواي نخلستان؛ مانور نمادين آمادگي، هماهنگي و هم‌افزايي دستگاه‌هاي اجرايي، امدادي و حمايتي با محوريت حفاظت از كودكان آسيب‌پذير در شرايط بحراني، با حضور مديركل بهزيستي استان هرمزگان و نمايندگان دستگاه‌هاي مسئول، در مجتمع شيرخوارگاه الزهرا بندرعباس برگزار شد.

اين مانور با هدف ارتقاي آمادگي مراكز نگهداري كودكان، شناسايي ظرفيت‌هاي امدادي و تقويت هماهنگي بين‌بخشي در مواجهه با شرايط اضطراري برگزار شد.

در اين برنامه، نمايندگان مديريت بحران استانداري، اورژانس پيش‌بيمارستاني (۱۱۵)، اورژانس اجتماعي (۱۲۳)، آتش‌نشاني (۱۲۵)، جمعيت هلال‌احمر (۱۱۲) و فرماندهي انتظامي (۱۱۰) حضور داشتند و ضمن معرفي مأموريت‌ها، تجهيزات و توانمندي‌هاي تخصصي مجموعه‌هاي خود، ظرفيت‌ها و نحوه مشاركت دستگاه‌ها در مديريت شرايط بحراني را تشريح كردند.

مديركل بهزيستي استان هرمزگان در اين برنامه با تأكيد بر ضرورت آمادگي پيش‌دستانه دستگاه‌هاي امدادي و خدمات‌رسان اظهار داشت: آشنايي قبلي مجموعه‌هاي مسئول با موقعيت مراكز حساس، نوع خدمات، تعداد و شرايط كودكان تحت مراقبت و نيازهاي اختصاصي آنان، از عوامل تعيين‌كننده در مديريت مؤثر بحران است و مي‌تواند زمينه واكنش سريع‌تر، هماهنگي بهتر و ارائه خدمات متناسب با شرايط را فراهم كند.

ساميه جهانشاهي هدف اصلي اين مانور را آشنايي ميداني دستگاه‌هاي مسئول با ظرفيت‌ها، شرايط و نيازهاي مجتمع شيرخوارگاه الزهرا عنوان كرد و افزود: حفاظت از كودكاني كه در مراكز شبانه‌روزي تحت مراقبت قرار دارند، نيازمند برنامه‌ريزي دقيق، آمادگي مستمر و تعامل نزديك تمامي دستگاه‌هاي مسئول است.

معاون سلامت اجتماعي بهزيستي استان نيز با اشاره به ابعاد مختلف حمايت از كودكان در شرايط بحراني، خاطرنشان كرد: صيانت از كودكان آسيب‌پذير صرفاً به امدادرساني، انتقال و تأمين امنيت فيزيكي محدود نمي‌شود؛ بلكه استمرار مراقبت‌هاي درماني، روان‌شناختي و اجتماعي، شناسايي نيازهاي اختصاصي هر كودك و حفظ آرامش رواني آنان نيز بايد در كانون برنامه‌هاي مديريت بحران قرار گيرد.

سناريوي اين مانور با فرض وقوع شرايط بحراني ناشي از تهديدات جنگي و احتمال به خطر افتادن ايمني كودكان طراحي شده بود و محورهايي همچون مديريت و هماهنگي بين‌بخشي، تأمين امنيت، امداد و نجات، ارائه خدمات فوريت‌هاي پزشكي، انتقال ايمن و استمرار خدمات مراقبتي و حمايتي را شامل مي‌شد.

همچنين توجه به حمايت‌هاي روان‌شناختي و اجتماعي، كاهش اضطراب كودكان و مراقبان و حفظ احساس امنيت و آرامش آنان، از ديگر محورهاي مورد توجه در اين برنامه بود.

اين مانور به همت معاونت سلامت اجتماعي و دفتر مشاوره و امور روان‌شناختي بهزيستي استان هرمزگان برگزار شد و گامي در راستاي افزايش آمادگي مراكز حساس، تقويت تعامل ميان دستگاه‌هاي امدادي و ارتقاي سطح حفاظت از كودكان در شرايط اضطراري به شمار مي‌رود.

امنيت و آرامش كودكان، مسئوليتي مشترك و ضرورتي انكارناپذير است؛ مسئوليتي كه تحقق آن در گرو آمادگي، همدلي و هماهنگي همه دستگاه‌هاي مسئول خواهد بود.

به قلم: همايون راستين

چرا نشريات، بايستي شناسه يكتا دريافت كنند؟

معاونت مطبوعاتي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي، به تازگي تمام نشريات چاپي و الكترونيكي غير دولتي را مكلف به دريافت شناسه يكتا كرده است.

پرسشي كه وجود دارد اين است كه شناسه يكتا چيست و چه كاربردي دارد؟

اين شناسه فقط مختص به رسانه ها نيست ولي در آينده نشرياتي كه شناسه يكتا دريافت نكنند به عنوان رسانه هاي فاقد مجوز شناخته خواهند شد و از بسياري خدمات و حمايت هاي دولتي محروم مي شوند. زيرا طبق قانون تسهيل صدور مجوزها، صاحبان همه مجوزها (اعم از پروانه، جواز و...) تا پايان سال 1402 بايد مجوزهاي قديمي (كاغذي و فاقد شناسه يكتاي درگاه ملي) خود را به مجوز الكترونيكي حاوي شناسه يكتا (QR Code) تبديل مي كردند.

تمامي مجوزهاي الكترونيكي (شناسه يكتا) معتبر، در بانك اطلاعات كسب و كار ايران (qr.mojavez.ir) ثبت و قابل استعلام هستند و هر شناسه يكتا يا مجوزي كه در اين سايت وجود نداشته باشد، قانونا مجوز نيست و صاحب آن نميتواند از خدمات حكومتي (بانك، برق، مخابرات و...) استفاده كند.

براي ثبت درخواست تبديل مجوز كاغذي به مجوز الكترونيكي، داشتن كارت ملي و مجوز فعلي لازم است. براي اين كار كه حدود 5 دقيقه طول ميكشد، نيازي به مراجعه به جايي نداريد. پس از ثبت، درخواست شما بطور خودكار به مرجع صدور ارجاع ميشود و پس از تاييد اصالت مجوز كاغذي شما، بلافاصله شناسه يكتا برايتان صادر و پيامكي به شما اطلاع داده ميشود.

درگاه ملي مجوزها به همه مراجع نظارتي، دادستاني و پليس متصل است. چنانچه اطلاعات اشتباه ارسال يا هرنوع سواستفاده در اين فرايند رخ دهد، بطور هوشمند كشف و در مراجع قضايي مورد پيگرد قرار خواهد گرفت و متخلف 2سال از دريافت مجوز محروم خواهد شد.

شناسه يكتا به مجوزهاي معتبر تعلق ميگيرد، در صورتيكه آخرين مجوز شما تعليق شده ميباشد نيز مي توانيد شناسه يكتا دريافت كنيد. اما از ثبت درخواست تبديل مجوزهاي غيرمعتبر خودداري كنيد.

از آنجاييكه شناسه يكتاي صادر شده شما به حسابهاي تجاري و پرونده مالياتي شما وصل ميشود، در ثبت اطلاعات خيلي دقت كنيد، درخواست هاي با اطلاعات اشتباه و يا پروانه/مجوز ناخوانا، رد مي شوند.

پس از ثبت درخواست و دريافت پيامك كد رهگيري، امكان ويرايش اطلاعات نخواهيد داشت. در صورت ثبت و ارسال اطلاعات اشتباه بايد از طريق كارپوشه خود و با انتخاب گزينه «انصراف» از درخواست قبلي انصراف و مجددا درخواست جديد ثبت كنيد.

امكان صدور شناسه يكتا براي مجوزهاي ارگان ها و نهادهاي دولتي و عمومي غيردولتي تا اطلاع ثانوي مقدور نيست.

اگر تاكنون بدون مجوز يا پروانه كاركرده ايد، مشكلي نيست، ميتوانيد در همين سايت درخواست صدور پروانه ثبت كنيد. سوال ديگري داشتيد تلفني از پشتيباني درگاه ملي مجوزها (شماره 63468400-021) بپرسيد.

نشريه آواي نخلستان 161 منتشر شد

يكصد و شصت و يكمين شماره هفته نامه آواي نخلستان در 8 صفحه با مطالب متنوع خبري، اجتماعي، سلامت، گزارش، فرهنگي و ادبي در تاريخ چهارشنبه 9 شهريورماه 1405 منتشر شد. "تداوم حمايت اتاق بازرگاني هرمزگان از حوزه سلامت استان" عنوان تيتر نخست اين شماره نشريه است.

نشريه آواي نخلستان از نشريات محلي استان هرمزگان است كه با مديرمسئولي معصومه اكبري و سردبير حسين فريدوني در بندرعباس منتشر مي شود.

مردم زحمتکش جنوب ایران سال‌هاست یک حقیقت تلخ را با پوست و استخوانشان تجربه کرده‌اند؛

وقتی صنعت نیست، کارخانه نیست، سرمایه‌گذاری بزرگ نیست و فرصت شغلی کافی وجود ندارد، خلیج فارس برای بسیاری از این مردم فقط یک دریا نیست؛ نان سفره آنهاست.

۴۷ سال است مردمی که می‌توانستند در شهر و دیار خودشان کار کنند، برای پیدا کردن روزی حلال راهی آن سوی آب شدند.

نه برای خوش‌گذرانی. نه برای قدرت. نه برای سیاست. برای نان!

با دست‌های پینه‌بسته کار کردند، تجارت کردند، عرق ریختند، سرمایه ساختند و بخشی از همان پول را دوباره به وطن برگرداندند. مدرسه ساختند. مسجد ساختند. درمانگاه و بیمارستان ساختند. به فقرا کمک کردند. جهیزیه دادند. به جوانان کار دادند. و هزاران خانواده از دسترنج همین مردم نان خوردند.

کارهایی که معمولا دولت جمهوری اسلامی بایستی برای شهرها و روستاهای جنوب انجام می داد همین مردم خیر جنوب، انجام دادند.

حالا سؤال اینجاست:

اگر دولت نتوانسته برای این مردم کارخانه و شغل بسازد، چرا باید همان روزنه کوچک درآمدشان را هم ببندد؟ اگر نتوانسته‌اید برای جوان بیکار هرمزگان، بلوچستان، لارستان، خوزستان و بوشهر شغل بسازید، چرا کاری می‌کنید که همان جوان، آخرین امیدش را هم از دست بدهد؟ اگر نتوانسته‌اید سرمایه‌گذار جذب کنید، چرا سرمایه‌گذاران موجود را فراری می‌دهید؟ اگر نمی‌توانید ثروت تولید کنید، چرا اجازه می‌دهید ثروت مردم در یک شب نابود شود؟

در چند ماه گذشته، زندگی هزاران انسان زیرورو شده است. تاجرانی که سال‌ها با آبرو کار کردند، رفتند. مغازه‌هایی که حاصل عمرشان بود، رها شد. سرمایه‌هایی که با سال‌ها زحمت جمع شده بود، خاکستر شد. خانواده‌هایی که روی درآمد پدرشان حساب کرده بودند، ناگهان بی‌پشتوانه شدند. یک تصمیم سیاسی ممکن است برای یک مقام فقط یک امضا باشد؛ اما برای یک خانواده می‌تواند نان شب، آینده فرزند و تمام سرمایه یک عمر باشد.

این را بفهمید!

پشت هر مغازه یک خانواده است. پشت هر تاجر یک عمر زحمت است. پشت هر سرمایه، هزاران ساعت کار و تلاش است. پشت هر کارگر، چند شکم گرسنه است. وقتی یک نفر را از کار می‌اندازید، فقط یک نفر بیکار نشده؛ یک خانواده آسیب دیده است. وقتی هزاران نفر را از کار می‌اندازید، با هزاران خانواده طرف هستید. و وقتی هزاران خانواده را فقیر می‌کنید، جامعه را به سمت بحران می‌برید.

مردم جنوب تاوان کدام گناه را می‌دهند؟ گناهشان این است که کنار خلیج فارس زندگی می‌کنند؟ گناهشان این است که تجارت کرده‌اند؟ گناهشان این است که با زحمت خودشان زندگی ساخته‌اند؟ گناهشان این است که نمی‌خواهند دستشان جلوی کسی دراز باشد؟ چه کسی سرمایه‌های نابودشده را برمی‌گرداند؟ چه کسی سال‌های از دست‌رفته را جبران می‌کند؟ چه کسی جواب جوانی را می‌دهد که امروز بیکار است و فردا شاید دیگر امیدی برای ماندن نداشته باشد؟

و چه کسی پاسخگوی خانواده‌ای است که نان‌آورش یک‌شبه از هستی افتاده است؟ بس است!

بس است جنگ. بس است دشمنی. بس است تهدید. بس است تنش.

بس است هزینه‌ای که مردم باید بابت تصمیم سیاستمداران بدهند.

۴۷ سال دشمنی و درگیری کافی نیست؟ اگر جنگ و دشمنی نسخه موفق اداره کشور بود، بعد از ۴۷ سال امروز باید یکی از ثروتمندترین، آرام‌ترین و قدرتمندترین جوامع دنیا می‌بودیم. اما امروز بسیاری از مردم به آینده فرزندانشان امید ندارند. جوان دنبال کار است. خانواده دنبال درآمد است. تاجر دنبال امنیت سرمایه است.

و بسیاری از مردم به جای اینکه بپرسند «چگونه آینده‌ام را بسازم؟» می‌پرسند: «چگونه از این کشور خارج شوم؟» این فاجعه است! کشوری که جوانش آرزوی رفتن دارد، قبل از هر دشمن خارجی باید به مشکلات داخل خودش نگاه کند.

مردم با درآمدهای ناچیز چگونه باید زندگی کنند؟ چگونه باید اجاره بدهند؟ چگونه باید فرزند بزرگ کنند؟ چگونه باید درمان کنند؟ چگونه باید آینده بسازند؟ مردم موشک نمی‌خواهند؛ امنیت می‌خواهند. مردم شعار نمی‌خواهند؛ شغل می‌خواهند.

مردم وعده نمی‌خواهند؛ سفره‌ای می‌خواهند که هر روز کوچک‌تر نشود. مردم دشمنی نمی‌خواهند؛ آرامش می‌خواهند.

امارات، قطر و کویت و کشورهای منطقه اگر همسایه‌اند، چرا باید دشمن باشند؟ مگر نمی‌شود با هم تجارت کرد؟ مگر نمی‌شود با هم ساخت؟ مگر نمی‌شود رقابت کرد بدون اینکه آرزوی نابودی یکدیگر را داشت؟

دنیا سال‌هاست فهمیده که کشورها می‌توانند با هم اختلاف داشته باشند اما تجارت کنند، مذاکره کنند و مردمشان را قربانی نکنند.

سیاستمداران اختلاف می‌کنند؛ مردم هزینه می‌دهند. این معادله باید عوض شود. اگر کسی واقعاً دلش برای مردم ایران می‌سوزد، باید یک روز از خودش بپرسد: آیا ادامه این مسیر، زندگی مردم را بهتر کرده یا سخت‌تر؟ آیا جوان ایرانی امروز امیدوارتر است یا ناامیدتر؟ آیا سرمایه‌گذار امروز با خیال راحت سرمایه‌گذاری می‌کند یا از فردای خودش می‌ترسد؟ آیا مردم جنوب امنیت اقتصادی بیشتری دارند یا کمتر؟ اگر پاسخ‌ها تلخ است، شجاعت داشته باشید و مسیر را تغییر دهید.

یک چرخش واقعی. یک تغییر ۱۸۰ درجه. از جنگ به صلح. از تنش به مذاکره. از انزوا به تجارت. از فراری دادن سرمایه به جذب سرمایه. از بیکاری به اشتغال. از مهاجرت اجباری جوانان به ساختن آینده در وطن. مردم جنوب دشمن هیچ‌کس نیستند.

آنها فقط می‌خواهند کار کنند. تجارت کنند. سرمایه بسازند. به خانواده‌شان نان بدهند و با عزت زندگی کنند و حتی به دولت هم کمک کنند. اما یک هشدار جدی: جامعه‌ای که انسان‌های زحمتکش را یک‌شبه فقیر می‌کند، باید نگران فردای خودش باشد.

فقر فقط خالی شدن جیب نیست؛ فقر می‌تواند امید را هم از انسان بگیرد. وقتی امید از بین برود، آسیب‌های اجتماعی بیشتر می‌شود، جرم بیشتر می‌شود و خانواده‌ها بیشتر فرو می‌ریزند. پس قبل از اینکه دیر شود، صدای مردم را بشنوید.

مردم جنوب را قربانی سیاست خارجی نکنید. دریا را از نان مردم جدا نکنید. سرمایه مردم را نابود نکنید. جوانان را مجبور به مهاجرت نکنید. تاجر را دشمن نبینید؛ او بخشی از اقتصاد کشور است.

و مهم‌تر از همه: برای یک‌بار هم که شده، مردم را مقدم بر سیاست قرار دهید.

۴۷ سال کافی است. این مردم دیگر توان پرداخت هزینه بیشتری ندارند. آنها جنگ نمی‌خواهند. نان می‌خواهند.

موشک نمی‌خواهند. امنیت می‌خواهند. دشمن نمی‌خواهند. همسایه و شریک تجاری می‌خواهند. وطن را دوست دارند؛ اما وطنی می‌خواهند که زندگی کردن در آن، با آرامش و امید باشد.

بس است! وقت آن رسیده به جای اینکه از مردم بخواهیم برای سیاست‌ها هزینه بدهند، سیاست‌ها را برای زندگی مردم تغییر دهیم. مردم را نجات دهید؛ قبل از آنکه فقر، بیکاری و ناامیدی چیزی برای از دست دادن باقی نگذارد.

به قلم: نصرالله کریمی

در روزگارانی که آسمان دیارمان سنگین است و اندوه‌نامه‌ی میناب، چون غباری تیره‌وتار بر جان‌ها می‌نشیند، در ژرفای سینه‌ها رستاخیزی خاموش برپا می‌شود؛ همان لرزش پنهان و سوزانی که با شنیدن نام کودکی پرپرشده، بی‌صدا از بندبند استخوان‌ها می‌گذرد.

دستان کلام می‌لرزد و سرگردان می‌مانیم که چه بگوییم؛ مبادا واژه‌ای نابجا، دفتر زخم‌های کهنه را پیش چشم پدر و مادری داغدار بگشاید. پس به کنج سکوت پناه می‌بریم. اما دریغ که سکوت، همیشه نشانه‌ی احترام نیست؛ گاه سنگی گران است که بر شانه‌های دل بازماندگان فرومی‌افتد.

پدران و مادرانی که نوگل زندگی‌شان را از دست داده‌اند، حتی برای لحظه‌ای از یاد فرزندشان جدا نمی‌شوند. غیبت آن کودک، تنها یک «نبودن» نیست؛ حضوری است که در همه‌جای زندگی جریان دارد:

- در میان عروسک‌ها و اسباب‌بازی‌هایی که دیگر دستی برای نوازششان دراز نمی‌شود؛

- در جامه‌هایی که هنوز عطر کودکی و زندگی را در تار و پود خود نهفته دارند؛

- در جای خالی او بر سفره‌ای که دیگر گرمای گذشته را ندارد؛

- و در دل شب‌هایی که سکوت تلخ، نغمه‌ی خنده‌های شیرینش را در خود فرو برده است.

آنان هر سپیده‌دم، با خانه‌ای که از نبودنِ او پر شده است، چشم به جهان می‌گشایند؛ با نامی که هنوز در دهلیزهای خانه نفس می‌کشد. آرامش این داغداران در خاموشی ما نیست، بلکه در طنین دلنشین یادآوری است. کودکی که دیگر در آغوش مادر نمی‌آرامد، تا ابد فرزند همان مادر است. خزان مرگ هرگز جامه‌ی «پدر» و «مادر» بودن را از تن کسی بیرون نمی‌آورد؛ تنها سیمای عشق را آسمانی‌تر و جاودانه‌تر می‌سازد.

پس شاید والاترین جلوه‌ی مهربانی آن باشد که با شهامت و مهر، نام آن کودک را بر زبان جاری کنیم و در حضور پدر و مادرش، یادش را گل‌باران سازیم و بگوییم:

«اگر دلتان تاب می‌آورد، از روشنی چشمان فرزندتان برایمان بگویید...»

یا ساده‌تر و صمیمانه‌تر:

«نام دلبندتان هنوز بر تارک خاطره‌های ما می‌درخشد. آنان اگرچه پر کشیدند و به فیض شهادت رسیدند، اما تا همیشه سند مظلومیت این سرزمین و مایه‌ی افتخار این ملت خواهند بود.»

از یاد نبریم که جامعه‌ی جویای انسانیت، پیش از هر چیز باید «هنر شنیدن» را بیاموزد. خانواده‌های داغدار، بیش از جمله‌های قالبی و واژه‌های خشک، نیازمند همدلی صبوری هستند که بی‌هیچ قضاوتی کنارشان بنشیند و مجال دهد از غنچه‌ی پرپرشده‌ی خویش سخن بگویند. گاه یک تماس کوتاه، پیامکی ساده که نام مقدس کودک را در خود داشته باشد، یا حتی حضوری آرام و خاموش در کنار آنان، بسیار عمیق‌تر از صدها عبارت تسلی‌بخش بر جانشان می‌نشیند.

سوگ، تقویم و مرز نمی‌شناسد.

ماه‌ها و سال‌ها پس از این خزان، دیدن چهره‌ای در قاب عکسی قدیمی یا شنیدن نامی در گذر زمان، می‌تواند آتشفشان اندوه را بار دیگر برافروزد. در آن لحظه‌های لطیف و شکننده، آنچه دل را می‌شکند، بر زبان آوردن نام فرزند نیست؛ بلکه غبار فراموشی است. هیچ پدر و مادری از شنیدن نام فرزندش نمی‌رنجد؛ نیشتر واقعی آنجاست که احساس کند آن وجود نازنین، گویی هرگز بر خاک این جهان قدم ننهاده است.

اگر قرار است از داغ سنگین میناب درسی بیاموزیم، آن درس تنها درباره‌ی جنگ و ویرانی نیست؛ بلکه مکتبی بلند از انسانیت است. اینکه بدانیم پس از خاموش شدن غرش بمب‌ها و فروکش کردن هیاهوی خبرها، زندگی برای این خانواده‌ها همچنان ادامه دارد؛ با یاد و جای خالی کودکی که تا ابد عضو جاودان آن خانه خواهد ماند.

وظیفه‌ی ملی و ایمانی ما ــ از آحاد مردم تا مسئولان ــ آن است که نگذاریم نام و یاد آن کودکان شهید در غوغای زمانه به غبار فراموشی سپرده شود.

- نامشان را با افتخار بر زبان آوریم.

- یاد پاکشان را چون مشعلی فروزان زنده نگه داریم.

زیرا تا هنگامی که نامشان بر زبان‌ها جاری است، حضور سبز و ملکوتی آنان نیز در جان و خاطره‌ی این سرزمین زنده خواهد ماند.

به قلم: مجید سجادی پناه